ทำภาพให้เป็นพิกเซลหมายถึงอะไร
การทำภาพให้เป็นพิกเซลคือการเปลี่ยนภาพให้เป็นตารางของช่องสี่เหลี่ยมใหญ่ ๆ ซึ่งแต่ละช่องมีสีเดียว ตรงที่รูปถ่ายเคยมีใบหน้า บรรทัดตัวหนังสือ หรือใบไม้ ตอนนี้เหลือเพียงไม่กี่บล็อก และยิ่งรายละเอียดในภาพเล็กเท่าไร ก็ยิ่งหายไปเร็วเท่านั้น คนทำเรื่องนี้ด้วยเหตุผลสองอย่าง คือเพื่อให้รายละเอียดเล็ก ๆ แยกแยะได้ยาก และเพราะชอบลุคแบบบล็อก
สิ่งที่เหลืออยู่ขึ้นอยู่กับขนาดของช่อง ถ้ามีช่องเล็ก ๆ จำนวนมาก ภาพยังดูเหมือนตัวเอง เพียงแต่หยาบขึ้นเล็กน้อย ถ้ามีช่องใหญ่ไม่กี่ช่อง ภาพจะกลายเป็นโมเสกของสี และบอกได้เพียงจากรูปทรงโดยรวมว่าเดิมเป็นอะไร
วิธีทำภาพให้เป็นพิกเซลใน FlowPix
วางภาพบนผืนผ้าใบของ FlowPix แล้วเลือกภาพ เปิดปรับแต่ง แล้วใต้เอฟเฟกต์คุณจะพบแถบเลื่อนชื่อขนาดพิกเซล เลื่อนมันแล้วภาพจะกลายเป็นช่องสี่เหลี่ยม ตัวเลขข้าง ๆ คือจำนวนช่องตามด้านที่สั้นกว่าของภาพ ตั้งแต่ 8 ถึง 256 ตัวเลขสูงหมายถึงช่องเล็ก ๆ จำนวนมาก และตัวเลขต่ำหมายถึงช่องใหญ่ไม่กี่ช่อง
ปล่อยจำนวนสีไว้ที่ศูนย์ ถ้าคุณต้องการแค่ช่องสี่เหลี่ยม กด บันทึกเป็นรูปภาพใหม่ แล้ว FlowPix จะวางภาพพิกเซลใหม่ไว้ข้างต้นฉบับ ในขนาดเดียวกัน ต้นฉบับไม่เปลี่ยน คุณจึงกลับไปหามันและลองการตั้งค่าอื่นได้
ช่องต่าง ๆ วางบนพิกเซลของภาพเอง แต่ละช่องจึงกว้างเป็นจำนวนเต็มของพิกเซล เราวัดภาพที่บันทึกไว้ทีละพิกเซล และในทุกการตั้งค่าที่ขอตาราง ไม่มีพิกเซลใดหลุดออกนอกตาราง แต่ละช่องเป็นสีเรียบสีเดียว คือค่าเฉลี่ยของส่วนของภาพที่ช่องนั้นครอบคลุม
หยาบแค่ไหนจึงพอ
เราลองกับภาพสองภาพที่เราสร้างขึ้นเอง ได้แก่ ใบเสร็จขนาด 1200 คูณ 800 พิกเซล ที่มีชื่อปลอมและหมายเลขบัตรปลอม และภาพบุคคลของผู้หญิงคนหนึ่ง เราบันทึกผลลัพธ์ไว้ แล้วดูที่ขนาดเต็ม
บนใบเสร็จ ตัวหนังสืออ่านง่ายที่ 181 ช่อง ที่ 91 ช่อง ยังอ่านได้บางคำ แต่เชื่อถือตัวเลขไม่ได้ ที่ 45 ช่อง เราอ่านด้วยตาไม่ออก และที่ 23 กับ 11 ช่อง เหลือเพียงบล็อกสีเทา ในภาพบุคคล ใบหน้าและรอยยิ้มยังจำได้ง่ายที่ 91 และ 45 ช่อง ที่ 23 ช่อง ใบหน้าเหลือเพียงเส้นโครงร่างกับทรงผม และที่ 11 กับ 8 ช่อง เราบอกไม่ได้ว่าเป็นใคร
ดังนั้นจึงไม่มีตัวเลขเดียวที่ใช้ได้เสมอ สิ่งสำคัญคือสิ่งที่คุณอยากซ่อนมีขนาดใหญ่เพียงใดเมื่อเทียบกับทั้งภาพ ตัวหนังสือบรรทัดเล็ก ๆ ในภาพใหญ่ต้องใช้ช่องใหญ่กว่าใบหน้าขนาดใหญ่มาก ลองตั้งค่าหยาบก่อน แล้วค่อยทำให้ละเอียดขึ้นเฉพาะเท่าที่ภาพทำตามที่คุณต้องการ
การทำเป็นพิกเซลไม่ใช่วิธีที่ปลอดภัยในการซ่อนอะไรบางอย่าง
การทำเป็นพิกเซลทำให้รายละเอียดมองเห็นยากขึ้น แต่ไม่ได้ทำให้ปลอดภัย ช่องไม่กี่ช่องยังเผยให้เห็นการจัดวาง สี และรูปทรงของสิ่งที่เคยอยู่ตรงนั้น และสิ่งที่ดูอ่านไม่ออกสำหรับคุณ อาจไม่ใช่อ่านไม่ออกสำหรับคนที่มีภาพและมีเวลา เราตรวจด้วยตาเท่านั้น และเราไม่สามารถรับรองได้ว่าไม่มีอะไรกู้คืนได้
ดังนั้นอย่าพึ่งพามันกับรหัสผ่าน หมายเลขบัตร หมายเลขบัตรประจำตัว ที่อยู่ หรือใบหน้าใดก็ตามที่ต้องเป็นความลับ ถ้าสิ่งใดไม่ควรให้ใครเห็น ให้เว้นไว้นอกภาพก่อนถ่าย หรือปิดทับให้มิดทั้งหมด
สิ่งที่ทำไม่ได้
มันใช้กับทั้งภาพ ในปรับแต่งไม่มีวิธีเลือกพื้นที่ เช่น ใบหน้า ป้ายทะเบียน หรือบรรทัดเดียวของเอกสาร แล้วทำเป็นพิกเซลเฉพาะส่วนนั้น ถ้าคุณต้องซ่อนส่วนเดียวและให้ส่วนที่เหลือคมชัด เครื่องมือนี้ไม่ใช่ทางที่เหมาะ
มันไม่วาดอะไรใหม่ และไม่เลือกสีให้คุณ แต่ละช่องคือค่าเฉลี่ยของส่วนของภาพที่ช่องนั้นครอบคลุม ภาพที่บันทึกยังมีขนาดเท่ากับต้นฉบับ แต่ละช่องจึงกว้างหลายพิกเซล มันเป็นภาพใหญ่ที่เต็มไปด้วยช่องสี่เหลี่ยม ไม่ใช่ไฟล์ขนาดเล็ก
ทำเป็นพิกเซลเพื่อลุค
ถ้าคุณทำภาพให้เป็นพิกเซลเพราะชอบเอฟเฟกต์ ช่องสี่เหลี่ยมเป็นเพียงครึ่งเดียว อีกครึ่งหนึ่งคือจำนวนสี ภาพที่มีช่องใหญ่และสีเพียงไม่กี่สีดูเหมือนเกมเก่า ส่วนภาพที่มีช่องใหญ่และมีสีครบทั้งหมดดูเหมือนโมเสก หน้ารูปถ่ายเป็นพิกเซลอาร์ตของเราอธิบายวิธีตั้งจำนวนสีด้วย
บันทึกหลาย ๆ เวอร์ชันเป็นรูปภาพใหม่ แล้ววางเทียบกับรูปถ่ายเคียงข้างกัน เวอร์ชันที่ดูใช่บนผืนผ้าใบมักเป็นเวอร์ชันที่ดูใช่ในโพสต์หรือบนโปสเตอร์
วิธีให้ได้ผลลัพธ์ที่ต้องการ
เริ่มจากภาพที่คุณอยากเผยแพร่ แล้วตัดสินใจว่าช่องสี่เหลี่ยมมีไว้เพื่ออะไร ถ้าจุดประสงค์คือทำให้รายละเอียดเล็ก ๆ มองเห็นยาก ให้เลือกค่าที่เห็นชัดว่าไปไกลเกินไป ดูภาพที่บันทึกไว้ที่ขนาดเต็ม แล้วค่อยถอยกลับจนถึงจุดที่พอดี ถ้าจุดประสงค์คือลุค ให้ลองสามหรือสี่ค่า แล้วเก็บค่าที่ดีที่สุดไว้
ตรวจภาพที่บันทึกไว้เสมอ ไม่ใช่ดูแค่สิ่งที่คุณเห็นตอนเลื่อนแถบเลื่อน และเก็บต้นฉบับของคุณไว้ ใช้เฉพาะภาพที่คุณมีสิทธิ์ใช้



